Κωνσταντή Μαριάννα

Τέσσερις γυναίκες ηλικίας 40-50 προβάλλονται σε ξύλινο παραβάν σε όρθια στάση και φυσικό μέγεθος. Μοναδικά σημεία ιδιαίτερης σημασίας αποτελούν τα πρόσωπα τους αφού κερδίζουν το ενδιαφέρον του θεατή με τις επίμονες, ανά-διαστήματα επαναλαμβανόμενες κινήσεις τους. Η κάθε γυναίκα λειτουργεί ανεξάρτητα στο δικό της πλαίσιο αλλά συνυπάρχεί, σαν ομάδα κοντά στο χρόνο, ανάγκη, ανασφάλεια, αδυναμία.

Κάθε προβαλλόμενη γυναίκα βρίσκεται στο ευάλωτο στάδιο μίας αναγκαίας μετάβασης. Αυτής που το σώμα καταγράφει το χρόνο και ο χρόνος επαληθεύει το εφήμερο. Κάθε γυναίκα καταβάλλει προσπάθεια να παρατείνει την παρούσα φυσική κατάσταση της. Το σύνολο της προβαλλόμενης εικόνας τοποθετεί τον θεατή-παρατηρητή μπροστά σε μια κωδικοποιημένη κοινή γλώσσα σχεδόν νοηματική η και γελοία στο τι υφίσταται νορμάλ. Πάνω στο παραβάν απόκαλύπτεται η αγωνία σε πράξη, το παρασκήνιο, μια προσωπική στιγμή αφού το παραβάν γίνεται ο προβολέας και το σημείο επαφής θεατή-έργου.